در انتظار عشق گمشده

يكي از خلبانان دوران دفاع مقدس در خاطرات خود مي‌گويد: در طول جنگ تحميلي، بارها در عمليات‌هاي غرب و جنوب كشور شركت كردم. حين اجراي مأموريت‌ها، چندين بار مورد هدف گلوله‌هاي دشمن قرار گرفتم. در عمليات نصر 4 و 5، بيش از چهل نقطه از بالگردم مورد اصابت گلوله و تركش قرار گرفت. بارها گلوله‌ها از مقابل صورتم عبور كرده و يا بر پهلوي صندلي بالگردم فرو نشستند اما تا آخرين لحظة جنگ تحميلي، كوچك‌ترين آسيبي نديدم.
دو ساله بودم كه به بيماري مهلكي گرفتار شدم. مادرم مي‌گفت:
ـ عزراييل پشت در خانه منتظر نشسته بود. هيچ اميدي به سلامتي‌ات نداشتيم. دكتر جوابت كرده بود. اما، عمه‌ات دست به دامان خدا شد و به علت علاقة زيادش به تو، نذر كرد در صورت شفايت، تا هنگامي كه درقيد حيات است، هر روز دو ركعت نماز حضرت صاحب‌الزمان(علیه السلام) بخواند.
و امروز با گذشت بيش از 40 سال از آن هنگام، ايشان هر روز دو ركعت نماز حضرت صاحب را به جاي مي‌آورند و من سلامتي‌ام را تنها به واسطة وجود ايشان و به جاي آوردن نمازهايشان مي‌دانم و مطمئن هستم، تا زماني كه وي در قيد حيات است، من نيز از خطرات مصون خواهم ماند.

پي‌نوشت‌:
* برگرفته از رقص دلفين‌ها: خاطرات سرهنگ خلبان غلامرضا علي‌زاده نيلي.