"بسم رب المهدی"
برخیز باید خود را به جاده زمان ظهور برسانیم... آغاز حرکت بشریت آنجاست...
همهى
حركتى كه بشريت در سايهى تعاليم انبياء، در طول اين قرون متماديه انجام
دادند، حركت به سمت جادهى اسفالتهى عريضى است كه در دوران حضرت مهدى
(عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف) به سمت اهداف والا كشيده شده است كه بشر
در آن جاده حركت خواهد كرد. مثل اينكه يك جماعتى از انسانها در كوه و كمر و
راههاى دشوار و باتلاقزارها و خارستانها با راهنمائىهاى كسانى همين طور
حركت دارند ميكنند تا خودشان را به آن جادهى اصلى برسانند. وقتى به
جادهى اصلى
رسيدند، راه باز است؛ صراط مستقيم روشن است؛ حركت در آن آسان است؛ راحت در
آن راه حركت ميكنند. وقتى
به جاده اصلى رسيدند، اينجور نيست كه حركت متوقف بشود؛ نه، تازه حركت به
سمت اهداف والاى الهى شروع ميشود؛ چون ظرفيت بشر يك ظرفيت تمامنشدنى است. در
طول اين قرون متمادى، بشر از كجراههها، بيراههها، راههاى دشوار، سخت،
با برخورد با موانع گوناگون، با بدن رنجور و پاى مجروح شده و زخمآلود، در
بين اين راهها حركت كرده است تا خودش را به اين جادهى اصلى برساند. اين
جادهى اصلى همان جادهى زمان ظهور
است؛ همان دنياى زمان ظهور است كه اصلاً حركت بشريت به يك معنا از آنجا
شروع ميشود.
انتظار یعنی لحظه ای نخواهیم ایستاد...
انتظار يعنى اين آينده حتمى و قطعى است؛
بخصوص انتظارِ يك موجود حىّ و حاضر؛ اين خيلى مسئلهى مهمى است. اينجور
نيست كه بگويند كسى متولد خواهد شد، كسى به وجود خواهد آمد؛ نه، كسى است كه هست، وجود دارد، حضور دارد، در بين مردم است. در
روايت دارد كه مردم او را مىبينند، همچنانى كه او مردم را مىبيند، منتها
نميشناسند. در بعضى از روايات تشبيه شده است به حضرت يوسف كه برادران او
را ميديدند، بين آنها بود، در
كنار آنها بود، روى فرش آنها راه ميرفت، ولى نميشناختند. يك چنين حقيقت
بارز، واضح و برانگيزانندهاى؛ اين كمك ميكند به معناى انتظار. اين انتظار
را بشريت نياز دارد، امت اسلامى به طريق اولى نياز دارد. اين انتظار،
تكليف بر دوش انسان ميگذارد. وقتى انسان يقين دارد كه يك چنين آيندهاى
هست؛ همچنانى كه در آيات قرآن هست: «و لقد كتبنا فى الزّبور من بعد الذّكر انّ الارض يرثها عبادى الصّالحون. انّ فى هذا لبلغا لقوم عابدين»(1)
- مردمانى كه اهل عبوديت خدا هستند، ميفهمند - بايد خود را آماده كنند،
بايد منتظر و مترصد باشند. انتظار
لازمهاش آمادهسازى خود هست. بدانيم كه يك حادثهى بزرگ واقع خواهد شد و
هميشه منتظر باشيد. هيچ وقت نميشود گفت كه حالا سالها يا مدتها مانده است
كه اين اتفاق بيفتد، هيچ وقت هم نميشود گفت كه اين حادثه نزديك است و در
همين نزديكى اتفاق خواهد افتاد. هميشه بايد مترصد بود، هميشه بايد منتظر بود. انتظار
ايجاب ميكند كه انسان خود را به آن شكلى، به آن صورتى، به آن هيئت و خُلقى
نزديك كند كه در دوران مورد انتظار، آن خُلق و آن شكل و آن هيئت متوقع
است. اين لازمهى انتظار است. وقتى بناست در آن دوران منتظَر عدل باشد، حق
باشد، توحيد
باشد، اخلاص باشد، عبوديت خدا باشد - يك چنين دورانى قرار است باشد - ما
كه منتظر هستيم، بايد خودمان را به اين امور نزديك كنيم، خودمان را با عدل
آشنا كنيم، آمادهى عدل كنيم، آمادهى پذيرش حق كنيم. انتظار يك چنين حالتى
را به وجود مىآورد. يكى از خصوصياتى كه در حقيقتِ انتظار گنجانده شده است، اين است كه انسان
به وضع موجود، به اندازهى پيشرفتى كه امروز دارد، قانع نباشد؛ بخواهد
روزبهروز اين پيشرفت را، اين تحقق حقايق و خصال معنوى و الهى را در خود،
در جامعه بيشتر كند. اينها لوازم انتظار است.
كارهاى
عاميانه و جاهلانه و دور از معرفت، مردم را از حالت انتظار حقيقى دور
ميكند و زمينه را براى مدعيان دروغگو و دجال فراهم ميكند.
در طول تاريخ مدعيانى بودند؛ بعضى از مدعيان هم همين چيزى كه حالا اشاره كردند، يك علامتى را بر خودشان يا بر يك كسى تطبيق كردند؛ همهى اينها غلط است. بعضى
از اين چيزهائى كه راجع به علائم ظهور هست، قطعى نيست؛ چيزهائى است كه در
روايات معتبرِ قابل استناد هم نيامده است؛ روايات ضعيف است، نميشود به آنها
استناد كرد. آن مواردى هم كه قابل استناد هست، اينجور نيست كه بشود راحت
تطبيق كرد. هميشه عدهاى اين شعرهاى شاه نعمتاللَّه ولى
را - در
طول سالهاى متمادى و در موارد زيادى - بر آدمهاى مختلفى در قرون مختلف
تطبيق كردند، كه بنده ديدم. گفتند بله، اينى كه گفته من فلان كس را، فلان
جور مىبينم، اين فلان كس است؛ يك شخصى را گفتهاند. باز در يك زمان، صد
سال بعد مثلاً، يك كس ديگرى را پيدا كردند و به او تطبيق كردند! اينها غلط
است، اينها كارهاى منحرفكننده است، كارهاى غلطانداز است. وقتى انحراف و غلط به وجود آمد، آن وقت حقيقت، مهجور خواهد شد، مشتبه خواهد شد، وسيلهى گمراهى اذهان مردم فراهم
خواهد شد؛ لذا از كارِ عوامانه، از تسليم شدن در مقابل شايعات عاميانه بايستى بشدت پرهيز كرد.
كارِ عالمانه، قوى، متكى به مدرك و سند، كه البته كار اهل فنِ اين كار
است، اين هم كار هر كسى نيست، بايد اهل فن باشد، اهل حديث باشد، اهل رجال
باشد، سند را بشناسد، اهل تفكر فلسفى باشد؛ بداند، حقايقى را بشناسد، آن
وقت ميتواند در اين زمينه وارد ميدان شود و كار تحقيقاتى انجام دهد.
اميدواريم
انشاءاللَّه خداوند متعال ظهور آن حضرت را هرچه نزديكتر كند، ما را جزو
ياران آن بزرگوار، هم در غيبتش، هم در حضورش قرار بدهد و انشاءاللَّه ما
را جزو مجاهدانِ در كنار آن بزرگوار و شهيدشدگان در ركاب آن بزرگوار قرار
بدهد.
بخشی از بیانات امام خامنه ای در جمع اساتید و فارغالتحصیلان تخصصی مهدویت
اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر
امان از هجر بی پایان مهدی
غروب جمعه و هجران مهدی
امان از آن زمانی که بیفتد
به روی نامه ام چشمان مهدی
دلش می گیرد و با چشم گریان
بگوید این هم از یاران مهدی....
