در انتظار عشق گمشده

 آن مردمى كه مى‏ نشینند، راز و نیاز مى‏كنند، دعاى «ندبه‏» را با توجه مى‏ خوانند، زیارت «آل یاسین‏» را زمزمه مى‏كنند و مى‏ نالند; مى ‏فهمند چه مى ‏گویند. آنها حضور این بزرگوار را حس مى‏ كنند، لو هنوز ظاهر نشده و غایب است. غیبت او، به احساس حضورش ضررى نمى ‏زند. ظهور نكرده است; اما هم در دل‏ ها و هم در متن زندگى ملت‏ حضور دارد. مگر مى ‏شود حضور نداشته باشد؟
شیعه خوب، كسى است كه این حضور را حس كند و خود را در حضور او احساس نماید. این ، به انسان امید و نشاط مى‏بخشد. 
یكى از آن خورشیدهاى فروزان، به فضل و كمك پروردگار و به اراده الهى، امروز در زمان ما به عنوان «بقیة الله فى ارضه‏» ، به عنوان «حجة الله على عباده‏» ، به عنوان «صاحب زمان‏» و «ولى مطلق الهى‏» در روى زمین وجود دارد. بركات وجود او، انوار ساطعه از وجود او، امروز هم به بشر مى‏رسد» .
امروز وجود مقدس حضرت حجت ـ ارواحنا فداه ـ در میان انسان‏ هاى روى زمین، منبع بركت، منبع علم، منبع درخشندگى، زیبایى و همه خیرات است .
چشم‏ هاى ناقابل و تیره ما، آن چهره ملكوتى را از نزدیك نمى‏ بیند; اما او مثل خورشیدى درخشان است. با دل‏ ها مرتبط و با روح ‏ها و باطن ‏ها متصل است و براى انسانى كه داراى معرفت‏ باشد، موهبتى از این برتر نیست كه احساس كند، ولى خدا، امام بر حق، عبد صالح، بنده برگزیده، در میان همه بندگان عالم و مخاطب به خطاب خلافت الهى در زمین، با او و در كنار او است. او را مى‏بیند و با او مرتبط است. 
این بزرگوار، در فضاى ذهنى و معنوى جامعه ما، حضور دارد و جوانان مؤمن و با اخلاص نیز با آن حضرت، قلبا در ارتباط هستند. این ارتباط، به معناى حقیقى كلمه، دو جانبه است و در حالات برجسته شور و محبت و احساس و عواطفى كه ملت ایران، نسبت‏ به این بزرگوار دارند، این ارتباط طرفینى است. 
امام معصوم و بازمانده عترت پیغمبر و اهل‏ بیت علیهم السلام، در طول این زمان هاى اخیر، در میان جوامع بشرى بوده است; امروز هم در میان ما است.
ارتباط قلبى و معنوى بین آحاد مردم و امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ، امید و انتظار را به طور دائم در دل آنها زنده نگه مى‏دارد و این خود، یكى از پر بركت‏ ترین حالات انسانى است.
اهل معنا و باطن، در توسلات معنوى خود، این بزرگوار را مورد توجه و نظر دائمى قرار مى‏دهند و به آن حضرت توسل مى‏ جویند و توجه مى‏كنند. نفس پیوند قلبى و تذكر و توجه روحى به آن مظهر رحمت و قدرت و عدل حق تعالى، انسان را عروج و رشد مى‏دهد و وسیله پیشرفت انسان را ـ روحا و معنا ـ فراهم مى ‏كند.
این، یك میدان وسیعى است. هر كسى در باطن و قلب و دل و جان خود، با این بزرگوار مرتبط باشد، بهره خودش را خواهد برد. البته، توجه به كانون نور، باید توجه حقیقى باشد.
لقلقه زبان در این زمینه، تاثیر چندانى ندارد. اگر انسان، روحاً متوجه و متوسل شد و معرفت كافى براى خود به وجود آورد، بهره خودش را خواهد برد. این، یك میدان فردى و تكامل شخصى و معنوى است. 
نزدیك شدن به امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، نه نزدیك شدن در مكان هست و نه نزدیك شدن به زمان. شما كه مى‏ خواهید به ظهور امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نزدیك بشوید; ظهور امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یك تاریخ معینى ندارد كه صد سال دیگر مثلا یا پنجاه سال دیگر... تا ما بگوییم كه ما از این پنجاه سال، یك سال و دو سال و سه سالش را گذراندیم، چهل و شش سال و چهل و هفت ‏سال دیگر باقى مانده [است] . نه; از لحاظ مكان هم نیست كه ما بگوییم: ما از این ‏جا حركت مى‏كنیم به طرف مثلاً شرق یا غرب عالم یا شمال یا جنوب عالم، تا ببینیم كه ولى‏عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) كجا است و به او برسیم، نه.
نزدیك شدن ما به امام زمان  (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یك نزدیك شدن معنوى است; یعنى، شما در هر زمانى تا پنج‏ سال دیگر، تا ده سال دیگر، تا صد سال دیگر كه بتوانید كیفیت و كمیت جامعه اسلامى را افزایش بدهید، امام زمان ـ صلوات الله علیه ـ ظهور خواهد كرد.